Twee jonge mannen die met een rugzakje het middelbaar onderwijs volgen.
Paul & Joost. Een verslag over wat ze doen, hoe ze dat vinden en wat de verdere plannen zijn.

PAUL (18)
“Volgend jaar ga ik misschien door naar het Nederlands elftal”, zegt Paul uit Gendt. Paul zit met een rugzakje op het Helicon in Nijmegen en is gek van voetballen. Voor mensen met een lichamelijke beperking wel te verstaan.
“Ik heb een lichamelijke beperking. Als kind heb ik een bloedpropje in mijn hoofd gehad waardoor ik aan mijn linkerkant licht spastisch ben. Vroeger liep ik met spalken en nu heb ik alleen nog maar steunzolen en loop ik een beetje mank. Het gaat dus goed.” Paul omschrijft zichzelf als meestal erg optimistisch. Tijdens een sportdag voor mensen met een lichamelijke beperking werd hij door een scout van de KNVB benaderd en inmiddels volgt hij al vier jaar lang, drie keer per maand, een voetbaltraining in Zeist.

“Van passend onderwijs weet ik dat het voor mensen is met een handicap of stoornis die met wat ondersteuning toch het reguliere onderwijs kunnen volgen. En dat is precies wat ik hier doe, met een rugzakje. Ik kom van het speciaal voortgezet onderwijs Mariëndael in Arnhem. Daar heb ik vorig jaar het vmbo gedaan. Een leuke school. Maar dit is ook een fijne school.
Ik krijg hier vier keer per jaar persoonlijke begeleiding en dingen die mijn studie makkelijker maken. Ik volg de MBO opleiding: Natuur, park en landschap, een hoveniersopleiding. De opleiding duurt twee jaar en ik zit in het eerste. Wat ik leer is tuinen aanleggen, bestraten, beplanten, wat biologie en een beetje theorie, maar het is meer gericht op de praktijk. Ik kan op zich wel aardig leren maar ben dyslectisch. Op Mariëndael had ik een laptop en die heb ik hier ook aangevraagd én gekregen. Sommige kinderen uit mijn klas vinden dat niet zo eerlijk. Die willen natuurlijk ook een laptop. En ik krijg als rugzakker ook iets meer tijd voor het maken van proefwerken. Dat is heel fijn. Van de rugzak merk ik zelf niet zoveel, ik weet ook niet echt hoe dat geregeld is. Vier keer per jaar is er een gesprek met de ambulant begeleider. Van wat we daar bespreken krijgen mijn ouders een e-mail.

Wat ik verder ga doen is in de tuinen werken, net als mijn vader. Op kantoor zal je mij niet vinden. Volgend jaar ga ik eindexamen doen. Ik ga dit jaar wel over want ik sta gemiddeld een 7,5. Misschien ga ik hierna door naar het HBO. Ik ben tevreden zoals het nu gaat. Veel speciaals hoeft er voor mij niet gedaan te worden. Ja die laptop, maar dat is ook voor mijn dyslexie. Zeker met al die plantennamen die ik moet kennen in het Nederlands en Latijn. Ik doe de kruiwagens gewoon niet te vol en ik pak mijn hark iets anders vast. Dat is het, meer niet. En verder heb ik gewoon lol zoals iedereen van mijn leeftijd.” 

JOOST (19)
Joost is extravert, praat graag en goed. “Ik ben net 19 jaar geworden en volg het vwo op de Heemgaard in Apeldoorn. Net als Paul kom ik van Mariëndael in Arnhem. Nee, ik ken hem niet. Ik heb, zoals dat heet, een lichte autistische spectrum stoornis. Net zoals minister Donner en premier Balkenende. Haha. Dus er is nog hoop. De afgelopen twee jaar volg ik het reguliere onderwijs met een rugzakje. Ik vind dat erg prettig. Over het algemeen heb ik wat meer tijd nodig en wil ik iets meer structuur aangedragen krijgen dan een ander. Hoewel dat op een school met zoveel leerlingen in de klas wel wat lastiger is als de kleinschaligheid van het speciaal onderwijs. Meestal gaat het goed. Elke donderdag om 11 uur praat ik bij met Inge, mijn intern begeleider/coach. Vaak maken we een agenda of studeerplan en evalueren de week. Om de zes weken zitten mijn ouders, Inge, Jitske (ambulant begeleider) en ik om de tafel en bespreken we hoe het gaat en wat er beter zou kunnen.

Ik ben hartstikke blij dat ik met een rugzakje terug kon naar het reguliere, ‘gewone’ onderwijs. Voor mij betekent dat veel nieuwe vrienden. Het sociale aspect is voor mij enorm belangrijk. Ik heb wat dat betreft een enorme inhaalslag gemaakt en ben dankzij de rugzak enorm gegroeid. Op Mariëndael was het contact met leerlingen veel minder. Dat vind ik een nadeel van het speciaal voortgezet onderwijs. In Apeldoorn was er destijds geen Havo voor speciaal onderwijs. Als je als Apeldoorner in Arnhem op school zit en de kinderen in je klas komen vanuit heel Gelderland, dan is de mogelijkheid elkaar na school te ontmoeten veel kleiner. Ik heb met een paar mensen uit die tijd nog wel contact via Hyves, maar dat is het dan wel. Dus ik geniet erg van de nieuwe contacten en mijn vriendin, ook al is dat wel ten koste van mijn prestaties gegaan. Mijn ouders begrijpen de reden en vinden het gelukkig niet zo erg. Ze zeggen altijd; ‘je hersenen vallen er niet uit’, dus dat diploma komt er wel. Ik ben helaas gezakt, daar baal ik wel een beetje van, want het is ook mijn eigen schuld. Ik heb wel enorm veel plezier gehad. Inmiddels heb ik voor een jaar een baan als host bij een bank. Ik wilde sowieso een jaar werken en dan weer verder studeren. Dat gaat absoluut gebeuren. Ik hoef alleen voor wiskunde naar het ROC om een deelcertificaat te halen en dan is mijn vwo-diploma compleet. Gaat lukken. En daarna ga ik in Amsterdam communicatie studeren. Mijn wereld is door passend onderwijs en de rugzak in positieve zin enorm veranderd en daar ben ik heel blij om.”